http://hdl.handle.net/11446/55 Genel Cerrahi Anabilim Dalına ait koleksiyonları içerir. 2026-04-18T09:05:52Z http://hdl.handle.net/11446/194 Kasık fıtığı onarımında laparoskopik total ekstraperitoneal inguinal herniorafi ile açık inguinal herniorafi uygulamalarının prospektif randomize karşılaştırılması Kurtoğlu, Şems Kansu Giriş ve Amaç: Kasık fıtığı oluşumunun nedenleri anatomik ve fizyolojik olarak yeterince aydınlatılmış, ancak tedavisinde en ideal yöntemin hangi ameliyat tekniği olduğu halen tartışılmaktadır. Bu nedenle farklı ameliyat teknikleri uygulanmaktadır. Bunların birbirine üstünlükleri iddia edilmekte öte yandan sürekli yeni yöntemler geliştirilmektedir. Bu alanda yeni tekniklerden biri TEP yöntemidir. Minimal invazif olması, ameliyat sonrası ağrı azlığı, erken mobilizasyon ve işe dönüş aynı zamanda yüksek hasta memnuniyeti bu tekniğin en önemli avantajlarıdır. Öte yandan, teknoloji bağımlı olması, pahalı olması, öğrenilmesi ve uygulaması zor bir yöntem oluşu dezavantajlarındandır. Geliştirilen yöntemlerden AMGH son 20 yıldan beri düşük nüks oranları, öğrenilme ve uygulama kolaylığı gibi avantajlarıyla öne çıkmış ve halen en popüler olan yöntemdir. AMGH ve TEP yöntemleri farklı avantajlarıyla bir biri ile rekabet etmektedir. Hasta konforunun yüksek olması, işe ve sosyal hayata dönüşün erken olması, yara uzunluğunun az olması nedeniyle laparoskopik tekniklere ilgi her geçen gün artmaktadır. Laparoskopik bir teknik olan TEP ile AMGH yöntemi çalışmamızda çeşitli yönlerden karşılaştırıldı. Materyal ve Metod:Bu nedenle Gayrettepe ve Avrupa Florence Nightingale Hastaneleri’nde en fazla yapılan ameliyatlardan biri olan AMGH yöntemi ile TEP yöntemi bu çalışmada karşılaştırılmıştır. 93 erkek hasta bu çalışmaya alındı. Bilateral,nüks ve femoral herniler çalışma dışı bırakıldı. Bu hastalara preop 1.saat ve postop 24. saat olmak üzere CRP ve fibrinojen bakıldı. Ameliyat tekniklerine göre prospektif bir haftalık ağrı takibi VAS ile yapılıp ayrıca 2.hafta, 3.ay hala ağrıları oluyorsa ankette belirtilen aktivite durumlarından hangisinde ağrı başlıyorsa VAS’a göre ölçümü yapıldı. Hasta memnuniyeti, hayat kalitesi, işe dönüş süresi, analjezik ihtiyacı gibi konularda da anket uygulandı. Bulgular: TEP hastalarının postop fibrinojen değerleri, AMGH hastalarına göre anlamlı değildi. TEP hastalarının postop CRP değerleri, AMGH hastalarından anlamlı olarak daha düşüktü. İlk bir haftalık takiplerde 2. günden itibaren 7 .günde dahil VAS’da ağrı değerleri TEP’de daha düşük değerdeydi ve anlamlı farklılık vardı. Her iki grupta 2. hafta ve 3. ayda dinlenme sırasında ağrı bakımından anlamlı fark yoktu. TEP hastalarının 2. hafta çalışırken ve egzersiz yaparken ki ağrı puanı, AMGH hastalarından anlamlı olarak daha düşüktü. TEP hastalarının 3. ay çalışırken ve egzersiz yaparken ki ağrı puanı, AMGH hastalarından anlamlı olarak daha düşüktü. TEP hastalarının 2. hafta günlük normal aktivite yaparken ki ağrı puanı, AMGH hastalarından anlamlı olarak daha düşüktü. TEP ve AMGH hastalarının 3. ayda normal aktivite yaparken ki ağrı puanı anlamlı olarak farklı değildi. TEP ve AMGH hastalarının hiçbirinde erken dönemde ameliyat yerinde sorun oluşmamıştır. TEP ve AMGH hastalarının geç dönem takiplerinde ameliyat yerleri ile ilgili sorun yaşayıp yaşamama oranları arasında anlamlı farklılık yoktu. AMGH hastalarının bir haftadan uzun sürede işe başlama oranı , TEP hastalarından anlamlı olarak daha yüksekti. AMGH hastalarının 1. ay sonunda yaşam kalitesinde azalma oranı , TEP hastalarından anlamlı olarak daha yüksekti. 1. ve 2. gün analjezik ilaç ihtiyacı iki grup arasında anlamlı farklılık göstermemektedir. AMGH grubunda 3, 4, 5, 6 ve 7. günlerde ilaç ihtiyacı TEP grubundan anlamlı olarak daha yüksekti. Sonuç: Sonuç olarak TEP yöntemi AMGH’ye göre hastalarda daha düşük biyolojik stres, daha erken işe ve sosyal yaşama dönüş, daha az ağrı, daha az analjezik ihtiyacı gibi avantajlar sağladı. Her iki yöntemin erken ve geç dönem komplikasyonlarının sıklığının cerrahi tecrübe arttıkça birbirlerine karşı anlamlı fark olmayacak derecede azaldığını gördük. Her iki yöntemi karşılaştıran çalışmalar daha fazla yapıldıkça, kasık fıtığı olan hastalarda hangi durumda hangi tekniğin daha iyi fayda sağlayacağına karar verme aşamasında, iki yöntemin avantajlarının ve dezavantajlarının daha iyi anlaşılmasında hasta ile beraber cerraha yardımcı olacağını düşünüyoruz.; Introduction and Purpose: Even though the anatomical and physiological reasons for hernia occurrences have been studied extensively, the ideal surgical method for treatment is still being discussed. For that reason different surgical techniques are being used. Although each of these are claimed to be superior to the other, new surgical methods are also being developed continuously. One of these new techniques is the totally extraperitoneal herniorrhaphy (TEP) method. Main advantages of this technique are; minimal invasion, lack of pain following surgery, early mobilization and quick return to work life and high patient satisfaction. On the other hand, dependency to technology, high cost and being a difficult technique to learn and perform are some of its disadvantages. Another method, open mesh tension free herniorrhaphy (OMTFH) that has been noticed for its low recurrence rates for the past 20 years as well as it being and easy technique to learn and perform is still the most popular amongst others. TEP and OMTFH methods compete with each other via their different advantages. Laparoscopic techniques are receiving more attention with each day due to higher patient comfort, early return to work and social life and faster healing of the incision area. We aimed to compare different aspects of TEP, which is a laparoscopic technique with OMTFH in our study. Material and Methodology: For this study we compared OMTFH and TEP methods which are amongst the most frequently performed surgeries both in Gayrettepe and Avrupa Florance Nightingale hospitals. 93 Male patients were included in the study. Bilateral, recurrent and femoral hernia patients were excluded. Fibrinogen and CRP values were studied for 1 hour pre-operation and 24 hours post-operation. A questionnaire was applied to prospectively study the feeling of pain during each day of the first week, pain after two weeks and pain after three months. Patient satisfaction was observed via VAS. Questionnaire also focused on during which activity the pain was felt, quality of life, elapsed time for returning to work and the need for analgesics usage. Findings: Post-op fibrinogen levels of TEP patients showed no meaningful difference in comparison to OMTFH patients. Post-op CRP levels of TEP patients were lower than the post-op CRP levels of OMTFH patients. It has been observed through the follow-up of the first week that, form the 2nd day onwards and including the 7th day pain levels on VAS was significantly lower for TEP and there was a meaningful difference to OMTFH. In both groups there was no meaningful difference in pain level while resting, both for 2nd week and 3rd month. TEP patients’ pain levels were significantly lower than the OMTFH patients during work and activity in the 2nd week. TEP patients’ pain levels were significantly lower than the OMTFH patients during work and activity in the 3rd month also. TEP patients’ pain levels were meaningfully lower than OMTFH patients during normal activity in the 2nd week. There was no meaningful difference in pain levels during normal activity in the 3rd month between both groups. No early complications have occurred in either TEP or OMTFH patients’ incision areas. There was no meaningful difference during the follow up of both groups in terms of late complications of the incision areas. The elapsed time to return to work criteria with longer than a week in OMTFH patients was significantly higher than the TEP patients. OMTFH patients’ quality of life after 1 month was meaningfully lower than then the TEP patients. For both groups, the need for analgesic usage showed no significant difference during the 1st and 2nd day after the surgery. However the need for analgesic usage in the 3rd day and up the 7th day following the surgery was meaningfully higher in OMTFH patients in comparison to TEP patients. Conclusion: TEP method, in comparison to OMTFH, causes less biological trauma in patients, enables a quicker return to work and social life and it has the advantage of being less painful. There is no meaningful difference observed in terms of early and late complications, when performed by competent surgeons. It would be beneficial to perform further studies that focus on the comparison of these two methods. 12.12.2014 tarihine kadar kullanımı yazar tarafından kısıtlanmıştır.; İstanbul Bilim Üniversitesi, Tıp Fakültesi, Genel Cerrahi Anabilim Dalı 2011-12-13T00:00:00Z http://hdl.handle.net/11446/193 Meme koruyucu cerrahi ile beraber sentinel lenf nodülü biyopsisi yapılan hastaların uzun dönem takiplerinin değerlendirilmesi İpek, Cengizhan Giriş: Meme kanseri tanısında artan tarama yöntemleri sayesinde meme kanserini artık erken evrede yakalamak mümkün olmaktadır. Bu nedenle eskiden rutin tedavi yöntemi olarak kullanılan modifiye radikal mastektominin yerine, meme koruyucu cerrahi ile birlikte sentinel lenf nodülü biyopsisi yapılarak, gerekirse aksiller disseksiyon yapılmaktadır. Koltuk altı lenf bezi disseksiyonu, hastalar için morbiditesi oldukça yüksek bir operasyon olmakla birlikte, lenf nodu tutulumu prognoz tayininde en önemli göstergedir. Sentinel lenf nodülü biyopsisi, düşük morbidite ve lenf nodu tutulumu tahmininde yüksek güvenilirlikle günümüzde gereksiz aksiller disseksiyon oranını oldukça azaltmıştır. Ancak yanlış negatiflik oranlarının halen %1 ile %14 arasında olması eksik tedavi olasılığına neden olmaktadır. Materyal Metod: 2002 Ocak-2010 Nisan tarihleri arasında Şişli Florence Nightingale Hastanesine başvuran ve meme koruyucu cerrahi ile birlikte sentinel lenf nodülü tayini yapılan ve İHK sonucu negatif gelen 172 hastada nüks oranları, genel sağkalım, hastalıksız sağkalım, prognoza etkili faktörler ve morbidite oranları tespit edilmiştir. Bulgular: Çalışmaya alınan 172 olgunun ortalama yaşı 53,57±12,45 yıldı. Ortalama tümör çapı 18,80 mm olan olguların %68’i T1, %31,4’ü T2, %0,6’sı T3’tü. Patolojik inceleme sonucunda 135 (%78,5) hastada İDK, 16 (%9,3) hastada İLK, 21 (%12,2) hastada ise diğer tipte meme karsinomları tespit edildi. 29 olgu (%17) grade I; 64 olgu (%37) grade II; 79 olgu (%46) grade III idi. Çıkarılan ortanca lenf nodülü sayısı 2 (1-5) olup, 169 (%98,3) olgunun parafin sonucu negatif, 3 (%1,7) olguda ise izole tümör hücresi olduğu saptandı. Olguların 135’inin (%78,5) östrojen reseptörü pozitif, 37’sinin (%21,5) ise negatifti; progesteron reseptörü ise, 123 olguda (%71,5) pozitif, 49’unda (%28,5) negatif bulundu. Ayrıca tüm seride Cerb-B2 skoru negatif olan 152 (%88,4); pozitif olan 20 (%11,6) olgu tespit edildi. Ortalama 4 yıllık (48 ay) takip süresinde tüm grupta 4 olguda (%2,3) lokal-bölgesel nüks, 7 olguda (%4,1) uzak organ metastazı oluştuğu saptandı. Lokal-bölgesel nüks gelişen 4 olgunun 3’ü lokal (meme), 1’i aksiller alanda görüldü. 172 olgunun 6’sı takip süresinde (%3,5) kaybedilmiş olup, ölüm nedeni 4’ünde (%2,3) meme kanserine, 2’si (%1,2) diğer nedenlere bağlı olarak bulundu. Olguların 3 yıllık ve 5 yıllık genel sağkalım oranları sırasıyla %99,2 ve %96,7, hastalıksız sağkalım oranları sırasıyla %95,7 ve %94 olarak hesaplandı. Çalışma sonucunda tümörün modifiye SBR gradı, memedeki tümör sayısı ve östrojen durumu, hastalıksız sağkalıma etki eden faktörler olarak tespit edildi. Sonuç: SLNB, tecrübeli ellerde, uzun dönem takipte, düşük morbidite ve nüks oranları ile birlikte yüksek hastalıksız ve genel sağkalım imkanları sunmaktadır. Uygun hastalarda aksiller disseksiyona alternatif olarak güvenle uygulanabilir.; Background: Through the increased screening programmes, it is possible to confirm breast cancer in early stages. Modified radical mastectomy was the recommended treatment but recently it is necessary to make less invasive techniques. Despite high morbidities of axillary dissection, axillary nodal status is still one of the most important prognostic factors in breast cancer. Sentinel lymph node biopsy is less invasive technique with high safety for axillary staging, and decreases the unnecessary axillary dissections. However, with false negativity rates of %1-%14, it can cause inadequate treatments. Method: From January 2002 to April 2010, 172 patients with primary breast cancer who underwent breast conserving surgery with sentinel lymph node biopsy and IHK results were negative, included in this study. Recurrence rates, general survival rates, survival with no sickness rates and influence factors on prognosis and morbidity rates were computed. Results: In 172 patients, median age was 53,57±12,45, median tumor diameter was 18,80 mm and 68% of patients were T1, 31,4% were T2 and 0,6% were T3. Pathological results showed IDK in 135 patients (78,5%), ILK in 16 patients (9,3%) and other type breast carcinoma in 21 patients (12,2%). 29 patients were (17%) grade I; 64 patients were (37%) grade II; 79 patients were (46%) grade III. Median sentinel lymph node number was 2 (1-5), parafine results were negative for 169 patients (98,3%) while isolated tumor cell was seen in 3 patients (1,7%). Estrogen receptors were positive for 135 patients (78,5%) and negative for 37 patients (21,5%). Progesteron receptors were positive for 123 patients (71,5%), negative for 49 patients (28,5%). Cerb-B2 score was negative in 152 patients (88,4%); positive in 20 (11,6%) patients. In an average of 4 years (48 months) follow-up period; local-regional recurrence was seen in 4 patients (2,3%) and distant organ metastasis was seen in 7 patients (4,1%). 3 of the 4 patients with local-regional recurrence were local (breast) while 1 patient in the axillary areas. Six (3,5%) patients were lost during the follow-up period; cause of death was breast cancer on 4 patients (2,3%), other causes on 2 patients (1,2%). 3 and 5 year survival rates of the patients were 99,2% and 96,7 respectively. Survival with no sickness rates were computed as 95,7% and 94% respectively. The study showed that the modified SBR grade of the tumor, multifocality and estrogen receptor status have affect on the survival with no sickness rates. Conclusion: In experienced hands, SLND is an effective way of assessing axillary nodal status with minimal morbidity and high accuracy and can be a safe management for selected patients with early-stage breast cancer, with long survival rates and low recurrence. İstanbul Bilim Üniversitesi, Tıp Fakültesi, Genel Cerrahi Anabilim Dalı 2011-01-01T00:00:00Z